De ontwikkelingen de laatste weken betreffende mijn werkgever zijn toch wel benoemenswaardig:
- werkgever wil gewaarborgd loon niet betalen
- werkgever vraagt attest van huisarst om te staven dat de ziekteperiodes over verschillende aandoeningen gaan
- werkgever laat sociaal secretariaat huisarts contacteren of het geleverde attest haar handschrift is
Mijn huisarts was echt verwonderd, in haar bijn dertig jaar praktijkervaring heeft ze dergelijke vraag nog nooit meegemaakt. Zeker niet van een sociaal secretariaat in opdracht van de werkgever omdat de werkgever de Franse nationaliteit heeft en geen woord Nederlands spreekt of zoals naar gewoonte altijd alles van hem afschuift… .
Het is een grote klucht, en ik kan enkel maar toegeven, dat het zielig is, belachelijk en infantiel. Maar dat neemt niet weg dat ik via het BBTK met die klojo het gewaardborgde loon moet afdwingen en waarschijnlijk tot dagvaardiging moet overgaan. Waar hij als een belachelijke uil gaat in voorkomen. De Voorzitter van de Arbeidsrechtbank veegt elk argument van de werkgever zijn kant gewoon van tafel én het gaat hun nog fameus wat kosten ook.
Maar ik blijft wel gefrustreerd, omdat die pummel er wel is, en hier rondloopt… .
De facetdenervaties die ik heb ondergaan, cervicaal links en rechts, hebben nu na een aantal weken afwachten een kleine verbetering gegeven, maar absoluut niet de voldoening die er van te verwachten was. Laat mij zeggen dat er een verbetering is van de pijn van 5%.
Ik word er eerlijk gezegd gek en triest van, en toch loop ik van de ene specialist naar de andere.
Ik heb een soort abonnement in het AZ Sint-Lucas en de Volkskliniek in Gent. Van Dr Logé naar Dr De Rycke, Dr Anciaux, … . Met als enige hoop dat de pijn gaat verwijnen in de nabije toekomst, de ontsteking in de facetgewrichtjes zou weggaan, en ik mijn linkerarm terug optimaal kan gebruiken… .
Ik zet alle hoop op de onderzoeken en behandelingen, ik wil mijn leven terug.
Een leven waar ik kan functioneren zoals voordien en mij vrij voelen, niet afhankelijk van hoe mijn lichaam zich “voelt” de ene dag op de andere. Psychisch begint dit ook fameus door te wegen, veel harder dan ik had gedacht. Zonder mij in een slachtofferpositie te willen steken is dit momenteel een eenzame lijdensweg.
Eenzaam, omdat het begrip en de ondersteuning van de mensen die het dichtste staan in mijn omgeving dikwijls wel ontbreekt.
Misschien is dit niet zo, is het gewoon maar mijn perceptie, maar zo is het dat ik het aanvoel… .
In mijn relatie doe ik mijn uiterste best om de balans te vinden tussen de huidige situatie en de gevoelens/verwachtingen/frustraties van mijn vriend.
Met uiterste best bedoel ik ook uiterste best. Er is geen dag, geen uur, geen minuut dat ik bezig ben om er voor te zorgen dat alles goed verloopt. Dat er geen spanningen zouden zijn. Dat het gezellig en aangenaam is, zodat de zorgen wat naar de achtergrond kunnen verdwijnen… .
Maar ik ben moe…, moe van alle energie die ik hier in steek… .
Ik zit in een vicieuze cirkel van pijn, daaraan gekoppeld psychische beslommeringen en financiële troubles, sociale issolatie, … .
Ik heb heel de tijd geprobeerd om positief te zijn, en te denken van: “Samen zijn we sterker”,
maar ik ervaar enkel maar meer stress en meer eenzaamheid en meer pijn: zowel lichamelijk als psychisch… .
Ik voel me niet begrepen, en het lijk wel dat hoe meer energie ik erin stop hoe complexer en moeilijker het wordt… .
P., Ik zie je doodgraag, maar ik kan het niet meer dragen zoals het nu gaat. Ik voel me eenzaam, onbegrepen, opgejaagd door idealen, gekweld, verdrietig, ziek… .
Ik weet geen raad meer, ik kan niet anders dan gewoon mezelf zijn, en proberen te accepteren zoals het leven en de situatie nu eenmaal is.
Ik ben diegene die de constante pijn heedt, die constant behandelingen ondergaat, onderzoeken, … . Maak het me niet moeilijker dan het al is. Ik kan maar dragen wat mijn draagkracht is… .
Met tranen in mijn ogen schrijf ik, “P. ik zie je graag”, maar ik ben momenteel op… .
